Voor www.stripspeciaalzaak.be schreef ik de afgelopen 2 maanden een recensie van de strips ‘Driften 1′ en de ‘De Orde Van Cicero 3: de overlevende’.
oktober 15, 2009
Een Tjechisch rampscenario
Dit opiniestuk schreef ik voor het CDS gent krantje van september
Op 1 juli 2010 neemt België het voorzitterschap van de Europese Raad van Spanje over. Een half jaar lang zal België als voorzitter de EU leiden. Op die manier zal het een half jaar lang in de schijnwerpers staan en zal het een kans krijgen om zich te bewijzen op het Europese toneel. Gezien het instabiele en licht ontvlambare Belgische politieke klimaat is de kans echter groot dat een bijzonder pijnlijk afgang zich zal aandienen zoals bij het Tjechische voorzitterschap van januari tot en met juni 2009.
Tsjechië was na Slovenië het 2 ‘nieuwe’ lid van de Unie dat het voorzitterschap van de EU waarnam. Het had het ongeluk het voorzitterschap van Frankrijk over te nemen. Frankrijk had goed werk geleverd, bv met het bewerkstelligen van een wapenstilstand in de oorlog tussen Rusland en Georgië en het had het begin van de financiële zo goed mogelijk proberen op te vangen door aan te zetten tot meer Europese samenwerking.
Hierna komen was geen cadeau, maar Tjechië heeft zijn kans om zich te profileren op het internationale toneel dan ook grondig verknald. De heisa die het kunstwerk ‘Entropa’, tentoongesteld in het Justius Lipsius gebouw, teweegbracht was te vermijden, de uitspraak van de Tsjechische premier Topolanek die het Amerikaanse stimilus plan ‘a road to hell’ noemde was ronduit dom en het komt je Europees imago niet ten goede als je er maar niet in slaagt om als europees voorzitters het verdrag van Lissabon te laten ratificeren door je eigen parlement. Verder was er nog de bijzonder controvercsiële speech van de Tjechische president en Eurocriticus Vaclav Klaus in het Europees Parlement. En als kers op de taart viel de regering door een motie van wantrouwen in het parlement en werden er vervroegde verkiezingen uitgeschreven.
Alles tesamen was het voorzitterschap voor Tjechië een afgang. Het was niet zichtbaar genoeg en nam te weinig intiatief om voor bv de economische crisis een Europese aanpak te zoeken. En bovendien kreeg het door de interne politieke problemen het beeld van een politiek bijzonder instabiel land, een bende ruziemakers. Normaal gezien doet een land een extra inspanning als het het voorzitterschap van de EU kan waarnemen, maar Tjechië slaagde hier totaal niet.
Laat nu België het zelfde risico lopen om af te gaan tijdens zijn voorzitterschap.
België heeft tot nu toe een goeie reputatie op het europees vlak. Wilfried Martens slaagde erin om in volle Voeren-crisis zijn kibbelende regering even tot wapenstilstand te krijgen en maakte een bijzonder goeie beurt als premier van de voorzitter van de EU, iets wat hem de nodige credentials gaf om na zijn premierschap nog een mooie Europese carrière uit te bouwen. In 1993 hield België olv Jean-Luc Dehaene en Willy Claes de EU op het pad naar de Euro. En in 2001 verdedigde Verhofstadt als voorzitter met enig succes de belangen van de kleinere lidstaten tijdens de ultieme onderhandelingen voor het verdrag van Nice (waarvoor hij in de pers de bijnaam ‘Mister Nice Guy’ voor kreeg).
De kans is echter groot dat België niet zo goed uit het komende voorzitterschap zal komen. We zitten met een regering die al 2 jaar verzuimt om een deftige begrotingscontrole uit te voeren en met een meerjaren begroting die hoogstwaarschijnlijk niet de test van de Europese Commissie zal doorstaan. Het probleem BHV blijft maar spoken door de wetstraat en de kans is klein dat voor juli volgend jaar er een duurzame oplossing voor is. En dan zwijgen we nog maar over de staatshervorming, de asielkwestie en het latente risico dat deze regering vroegtijdig zou vallen.
Ik hoop van harte dat we niet in de richting van een Tsjechisch rampsenario gaan en dat het politieke klimaat voor juli 2010 wat verbetert, want een slecht voorzitterschap en al zeker het vallen van de regering tijdens dat voorzitterschap zou bijzonder slecht zijn voor het imago van België binnen de EU, veel erger in elk geval dan een tijdje zonder regering zitten.
Christophe Christiaens
.
augustus 1, 2009
Striprecensent (4)
Voor www.stripspeciaalzaak.be heb ik ‘een broodje crisis besproken’, de nieuwe bundel van Gerrit De Jager, de vaste cartoonist van de Nederlandse krant Het Financieel dagblad.
juli 22, 2009
Cinéfilie (12)
In deze film volgen we de jongeman Jack. In een vorig leven heette hij Eric, maar dat leven is voorbij en nu krijgt hij een kans op een nieuwe start. Ondersteund door zijn mentor Terry stapt Jack terug de maatschappij binnen. Zijn nieuwe job bevalt hem wel, hij maakt vrienden en vindt zelfs de liefde. Maar het verleden komt terug spoken…
Mijn god, dit is een goeie film. Het verhaal van Jack wordt met flashbacks langzaam bekend gemaakt en toont vooral hoe kwetsbaar wij mensen wel zijn, want op elk moment kan je terug in de diepe put vallen waar je wanhopig probeerde uit te kruipen. De jonge acteur Andrew Garfield draagt bij tot dit beeld door Jack te spelen op een manier die je niet zo gauw zal vergeten.
Deze film raakt je, maar hij doet nog meer: het brengt discussies op gang. Verdient iedereen een 2e kans? Gaat justitie over straffen en heropvoeden of wraak nemen? En kunnen we kinderen zomaar berechten als volwassen zoals bepaalde (populistische) politici vaak en luid schreeuwen?
Kijken dus, deze film raakt iedereen.
Josey Aimes heeft het niet gemakkelijk in haar leven. Ze werd als tiener zwanger en haar man is een alcoholicus die losse handjes heeft. Op een dag vlucht ze samen met de kinderen van hem weg en keert ze terug naar haar geboortedorp in Minnesota. Wanneer ze hoort dat de mijn door een gerechterlijke beslissing werd verplicht vrouwen aan te nemen waagt ze haar kans om haar kinderen een betere toekomst te kunnen geven. De mannelijke werknemers zien de vrouwen echter als een bedreiging en de vrouwen worden het slachtoffer van steeds verder escalerende vormen van seksuele intimidatie. Wanneer Josey bijna verkracht wordt op de werkvloer beslist ze de mijn aan te klagen, maar de rechtzaak zet de relatie met haar ouders, kinderen en collega’s onder enorme druk. Ze zal de moed moeten vinden om te vechten voor haar idealen, zelf als dat komt te betekenen dat ze alleen komt te staan.
Interessant onderwerp, dat wel, maar uiteindelijk is het resultaat maar zo en zo. De beginscènes zijn behoorlijk rommelig, het duurt zo’n 15 min voor de film deftig van start gaat. De vele rechtbankscènes zijn te theatraal. En de vader (gespeeld door Richard Jenkins) maakt een ‘change of hearts’ door op het einde van de film die ongeloofwaardig overkomt.
Deze tekortkomingen worden grotendeels gecompenseerd door de sterke acteerprestaties van de hoofdrolspelers, maar toch blijf je hangen met het gevoel dat er meer in deze film zat.
Pietro Paladini lijkt een tevreden man. Hij is een succesvol zakenman en is gelukkig getrouwd en vader van een wolk van een dochtertje. Maar als de plotselinge dood van zijn vrouw hem erop wijst dat hij de essentiële dingen des levens uit het oog is verloren slaat zijn leven ineens om. Hij verliest alle motivatie om zijn drukke baan als directielid bij een mediabedrijf verder te zetten en concentreert zich volledig op het enige wat hem nog overeind houdt: zijn dochtertje. Elke ochtend zet haar haar s’ochtends af op haar school en wacht hij heel de dag op haar op een bank in het parkje voor de school. Uiterlijk lijkt Pietro de kamte zelve, maar in zijn hoofd raast een diepe chaos.
Een geliefde verliezen is voor iedere persoon een traumatische gebeurtenis en deze film is een mooie poging om dit in beeld te brengen, maar ze is zeker niet foutloos. De scènes op het pleintje mogen dan wel prachtig in beeld gebracht zijn, als de film het pleintje verlaat slaagt ze er niet in op hetzelfde hoge niveau te blijven. De manier waarop Pietro uiteindelijk van zijn depressie geneest vind ik trouwens nogal hoogst simplistisch en zelfs een beetje vulgair. Maar als afsluiter toch nog een positieve noot: de film slaagt erin in deze tijden van economische crisis te tonen dat er belangrijkere dingen zijn in het leven dan je carière najagen en geeft ook een ferme sneer naar de economische wereld met de amusante nevenverhaallijn van de bedrijfsfusie.
juni 6, 2009
D-Day
Voor de Scène in ‘Saving Private Ryan’ waarin de Amerikaanse soldaten Omaha Beach bestormen had regisseur Steven Spielberg een miljoenen budget nodig, Tom Hanks, honderden figuranten en draaiuren.
Voor een aflevering van het BBC programma ‘Timewatch’ werd ook een enscenering van de aanval op Omaha Beach en Point Du Hac gemaakt. De makers van deze aflevering (Bloody Omaha) waren echter maar met een groepje van 5, hadden een héél laag budget, maar wel een ‘greenscreen’ en een pakket videobewerkingssoftware op hun computer staan. Het resultaat is ronduit spectaculair.
mei 9, 2009
Cinéfilie (11)
Duitsland, 1958. De 15-jarige Michael Berg wordt verliefd op een oudere vrouw, Hanna. Terwijl zijn leven gewoon doorgaat bezoekt hij haar bijna iedere dag. Ze geven zich hartstochtelijk aan de liefde over en Michael ontdekt dat Hanna het heerlijk vindt om te worden voorgelezen. Het ene boek na het andere, de hele wereldliteratuur, komt zo aan bod. Hij wil haar beter leren kennen, maar ze houdt de boot af. En op een dag verdwijnt ze.
Jaren later studeert Michael rechten en woont hij met een aantal medestudenten een proces bij waarbij enkele SS KZ-bewaaksters terechtstaan. Tot zijn grote verbazing staat Hanna er terecht.
In tegenstelling van wat je zou verwachten gaat deze film niet over de Shoa. Het gaat over hoe de verschillende generaties in het naoorlogse Duitsland omgingen met het gegeven van de Shoa. Een nobel idee, maar echt geslaagd komt het niet naar voor in deze film (het boek is naar het schijnt op dat vlak veel beter). De film concentreert zich teveel op de mis-en-scène en stelt misschien wel de juiste vragen, maar laat de antwoorden achterwege.
Kate Winslet heeft, terecht, een oscar gekregen voor haar vertolking in deze film, maar ik vind haar eerlijk gezegd wat miscast. Ze staat bekend als een bijzonder intelligente actrice die nauwgezet haar films kiest en daarom is ze wat ongeloofwaardig als analfabete. Wel heeft de make-up ploeg prachtig werk geleverd om haar om te toveren tot de bejaarde Hanna. Ralph Fiennes slaagt er dan wel in de minder interessante scènes het beste van zichzelf te geven en de innerlijke verscheurdheid van zijn personage goed weer te geven.
Alles tesamen is de Reader een goeie film, maar er zat meer in.
Jacob Peterson leidt een eenvoudig leven als medewerker van een weeshuis in Mumbai, India. Het weeshuis kampt echter met ernstige financiële problemen en wanneer een rijke Deense zakenman een substantiële gift wil doen ziet Jacob zich verplicht om terug te gaan naar Denemarken, een vaderland dat hij al jaren geleden de rug had toegekeerd. Eenmaal aangekomen in Denermarken blijkt de weldoener niet zo’n haast te hebben om de zaken rond te krijgen en hij nodigt Jacob ondertussen uit voor het huwelijksfeest van zijn dochter. En daar blijkt dat Jacob niet zomaar naar Denemarken is teruggehaald.
Mads Mikkelsen mag bij het grote publiek dan wel bekend zijn voor zijn vertolking van Lechiffre in de voorlaatste James Bond film Casino Royale, de films die hij in zijn thuisland Denemarken maakt zijn veel meer de moeite waard. In ‘after the wedding’ zet hij zeer overtuigend de rol neer van een samaritaan die de verrassing van zijn leven krijgt. Ook de rest van de cast zet sterke vertolkingen neer al heb ik wel enkele kleine bemerkingen bij enkel scénes waar de emoties wat geforceerd overkomen. Maar los van de sterke vertolkingen en intelligent scenario doet deze film wat ik essentieel vind voor een goeie film: het zet je aan het denken. Over de kloof tussen Noord en Zuid, over de kwetsbaarheid van menselijke relaties, …
Kortom, een film die zijn oscarnominatie in 2007 voor beste buitenlandse film meer dan verdiende.
Nick Naylor is lobbyist voor de tabaksindustrie. Hij verdedigt een industrie die jaarlijks verantwoordelijk is voor miljoenen doden en tegelijkertijd probeert hij een goeie vader te zijn voor zijn zoon Joey. Hij doet dit alles met een opmerkelijke morele flexibiliteit en veel succes totdat een affaire met een journaliste hem in problemen brengt.
‘Thank you for smoking’ is een bijzonder genietbare film en dit komt vooral door Aaron Eckhart. Hij zet de rol van Nick neer met een aanstekelijk jongensachtig enthousiasme. De film zelf is vooral satire en neemt zich per momenten ook zelfs niet echt serieus, maar zet ons toch aan om na te denken over een aantal thema’s, een mooie combinatie.
