cinéfilie (1)

De laatste week heb ik terug tijd gehad om een paar goeie films te kunnen zien, hieronder vind je het resultaat.

Eastern promises: De nieuwe film van David Cronenburg (regisseur van de zwarte parel ‘a history of violence’) met Naomi Watts, Viggo Mortensen en Vincent Cassel.
Net als in zijn ‘a history of violence’ hangt er, ondanks de vredige setting in het begin van de film, een constante dreiging in de lucht, een thiller pur sang.
De acteerprestaties van Mortensen zijn ook goed, hij is hier goed getypecast. Hij speelt perfect de onderkoelde Russische maffiosi, mét het bijhorende accent. Hij gaat ook erg ver in zijn rol (de sauna vechtscène is waarschijnlijk nu al legendarisch).

Paradise Now!: Palestijnse films kom je niet veel tegen en al zeker niet als hij iets belicht wat we dan ook direct associëren de Palestijnen: Zelfmoordaanslagen. De regisseur probeert de daden van de 2 hoofdrolspelers niet te vergoeilijken, maar hij demoniseert ze in elk geval niet. Het belangrijkste aan deze film is dat hij toont is wat er aan de beslissing om een bomgordel aan te doen en op een Israëlische bus te stappen vooraf gaat: het is voor die palestijnen die in een ellendige situatie (werkloos, Israëlische bezetters die je toegang tot onderwijs en gezondheidszorg ontzeggen, … ) zitten aanlokkelijk is om de stap te zetten. Ook is het interessant hoe de regisseur toont hoe de ronselaars van bewegingen zoals Hamas, Jihad en anderen veilig achter de linies blijven en vaak zelf niet eens in hun eigen verhaal van de Hemel met de maagden voor martelaars geloven.

Sicko: Ik had gezegd dat ik ging bekijken en dat heb ik nu uiteindelijk ook gedaan. Sicko gaat over de Amerikaanse gezondheidszorg, die zoals velen wel weten niet zo denderend is. Veel Amerikanen kunnen zich geen verzekering veroorloven en zij die wel een hebben botsen op mechanisme in de ziekteverzekeringsmaatschappijen die betalingen moeten verhinderen, want dat is natuurlijk een verliespost. Ook zoekt Moore het dit ook in het buitenland. Hij bekijkt het ziekteverzekeringsysteem in Canada, bekijkt de weldaden van de NHS in het Verenigd koninkrijk, vraagt zich af waarom je zo lang ziekteverlof kan krijgen in Frankrijk en bezingt tenslotte de communistische gezondheidszorg in Cuba (!). De nieuwe film van Micheal Moore ligt in de lijn van zijn vorige films. Hetzelfde gevoel voor sarcasme, hetzelfde geloof in samenzweringtheoriën en dezelfde neiging tot hyperbolen. Al moest ik soms toch eens met mijn wenkbrauwen fronsen tijdens de film. Zo stelt Moore dat een gemiddeld Frans gezin een netto-inkomen heeft van € 6000, 3 keer per jaar een vliegreis maakt en in een kast van een huis woont. Of dat NHS in Engeland een foutloos systeem is, zonder wachtlijsten en met perfecte zorg.
Een mooie film dus, al geloof je best niet alles wat verteld wordt in de film